Oczami Sardyńczyka

30 wrzesień 2013 (poniedziałek)

Orgosolo (Sardynia, Włochy)

Wszystko to, co dotychczas ukazało się moim oczom nie jest tym, za co Pasquale kocha swoją wyspę najbardziej. Bo największym uczuciem Sardyńczyk darzy tutejszą przyrodę i góry.

Okazuje się, że można zwiedzić Sardynie i nie zamoczyć nawet małego palca w tutejszym morzu. I w ogóle tego nie żałować! Wspólnie z Pasquale najpierw samochodem, a później pieszo przemierzamy Sardyńskie góry.

Mijamy liczne zwierzaki, chodzące swobodnie i niemartwo wzdłuż drogi i na przydrożnych polach. Owce, krowy, świnie, konie i osiołki. Dzięki nim uczę się pierwszych włoskich słów: pecora, mucca. Zwierzaków na wyspie jest pełno. Mogą się pojawić w każdym miejscu i o każdej porze, czego doświadczyłam na własnej skórze pod koniec wyjazdu, kiedy jadąc autem nocą na lotnisko, jakiś osiołek wybrał się na spacer środkiem ekspresówki. Na szczęście oboje z osłem wyszliśmy cało z opresji, ale przypuszczam, że nerwy stargane mieliśmy podobnie.

Podziwiam kondycję siedemdziesięcioletniego Pasquale’ ego, który niezwykle żwawo wspomina się po górskich ścieżkach mijając drzewa oliwne. Sardyńczyk zatrzymuje przy niemal każdej roślinie dając mi ją powąchać i dokładnie opisując, czym zasłużyła się ona dla ludzkości. Oczywiście absolutnie nic nie rozumiem, z tej opowieści, ale to naprawdę nie jest ważne. Uwielbiałam patrzeć na Pasquale’ ego jak z fascynacją opowiada o tych roślinach i widzieć radość, jaką daje mu dziele się tą pasją.

Naszą podróż po górach przerywamy mocnym espresso w drewnianej chacie strażnika lasu, który właśnie pełni służbę na jednym ze szczytów gór. Budynek ma powierzchnię około 5 metrów kwadratowych, ale mieści wszystko co niezbędne do dość komfortowego przeżycia.

Pasquale pokazuje mi inne tajemnice Sardynii, a największą  z nich są nuraghi – budowle zlokalizowane na terenie wyspy w ilości około 7 tys. Do dziś nie wiadomo nic o społeczności, która je konstruowała. Nie ma także pewności, co do przeznaczenia poszczególnych budowli. Nuraghi powstawały pomiędzy 1800, a 300 rokiem p.n.e. Zbudowano je bez użycia zaprawy z równych co do wielkości bloków wulkanicznego bazaltu. Nuraghi tworzą bardzo dobrze zachowane twierdze, wioski, groby. Stoją pojedynczo lub w grupach. Zdecydowana większość z nich ma kształt stożków ściętych na górze, o średnicy ok. 3 metrów. Nieliczne tworzą coś na wzór małych, jedno lub wieloizbowych jaskini w skałach szerokich na tyle, aby zdołał się tam przedostać człowiek. Te ostatnie stanowiły najprawdopodobniej rodzaj grobu.

Kolejne oblicze wyspy. Czwarta twarz Maura…

« 1 z 2 »

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *